Sportpark Naederhuyse barstte uit haar voegen; een groots opgezet Kampioenenbal trok honderden (Waren het er 1000?) belangstellenden. Alle teams die de afgelopen periode kampioen waren geworden, werden in het zonnetje gezet. Er was vuurwerk, gratis ijs en muziek. Er waren vlaggetjes, versieringen en vooral sfeer. Veel sfeer.

In deze ambiance moesten de mannen van Wim in hun laatste wedstrijd van het seizoen aantreden tegen VVO. De Velpenaren hadden een reeks van wat mindere resultaten achter de rug maar wilden tegen Sportclub vertrouwen tanken voor de nacompetitie waaraan zij mochten deelnemen. Voor een partijtje zomermiddagvoetbal waren zij niet naar Westervoort gekomen; hoewel de meesten van hen wel met de fiets waren gekomen. Er was immers een groot feest na afloop...
Voor de thuisclub was het kampioenschap al binnen dus stond de middag vooral in het teken van het afscheid van Sjoerd, Cas en Pelle, die alledrie na dit seizoen geen deel meer uitmaken van de selectie van Heren1 maar in een lager elftal gaan voetballen. Maar ook wilde men niet verliezen; we zijn ten slotte geen Barcelona of Feyenoord! (Zij liepen na het behalen van hun kampioenschap wel direct tegen nederlagen aan. red.)

Zonder de geblesseerde Brian (hij had de dag ervoor meegedaan aan het familievoetbaaltoernooi en stond dus met krukken langs de kant) maar met Sjoerd, Cas en Pelle in de basisopstelling werd er afgetrapt. Dat het de bezoekers menens was bleek al na vijf minuten; een lelijke overtreding op Martijn zorgde er voor dat hij direct het duel kon staken. De scheidrechter, die verder prima floot,  bestrafte die boosdoener niet eens.

Er ontspon zich een aantrekkelijke, gelijkwaardige pot voetbal waarbij beide teams kansen kregen om te scoren maar deze niet benutten. Tycho dartelde weer ouderwets, Boy was overal, Tim kopte rakelings naast, de solide blauw-witte achterhoede gaf niks weg en Mounir had een paar grandioze acties maar ook vaak dikke pech. Zo leek de wedstrijd op 0-0 af te stevenen maar uit het niets werd een kwartier voor tijd uit een corner de bal achter Ronnie gewerkt. Na de publiekswissels van de drie eerder genoemde spelers, zette Westervoort extra druk op het doel van de tegenstander. Op het spel stond nu plots ook de ongeslagen status in thuismatches die men al sinds Napoleon (of in ieder geval sinds de invoering van het vrouwenkiesrecht) bezat. Vlak voor het eindsignaal was het de mee opgerukte laatste man Gerard die de 1-1 over de lijn drukte.

Het feest kon beginnen. En dat deed het.

Spelers, staf en begeleiding: Bedankt voor dit fantastische seizoen!

Laden...