Het seizoen van het eerste herenteam is afgelopen. Na tot op de laatste wedstrijddag om het kampioenschap te hebben meegedaan, is het nu voorbij. En ook de nacompetitie is verleden tijd. De uitslagen van de afgelopen twee wedstrijden zijn weliswaar teleurstellend maar wat een seizoen was 2023-2024!

Als promovendus samen met VVG '25 en DVC '26 de competitie tot op het laatst spannend gehouden. Met memorabele thuiswedstrijden tegen deze beide clubs! Na twee keer op rij kampioen van de 4e en 3e klasse te zijn geworden, was het bijna weer gelukt. Klasse 2G bleek een bijzondere poule; iedereen kon van iedereen winnen. Zo werden er tegen laaggeklasseerde ploegen als SV Schalkhaar en Beuningse Boys door Sportclub respectievelijk 1 punt en 0 punten gehaald. Over geluk hadden we niet te klagen (uit bij Trekvogels de winnende in de laatste minuut), maar soms zat pech ons in de weg (thuis gelijk tegen Vorden in de eindfase).

Als de laatste pot tegen SV Schalkhaar was gewonnen, dan waren we weer kampioen geweest. Maar het zat er in deze wedstrijd niet in. De hard werkende Schalkhaarders probeerden de nacompetitie tegen degradatie te ontlopen en zorgden er voor dat de Westervoorters geen moment in hun spel kwamen. Ondanks een opgelapte Gerard ging de thuisclub met 1-4 onderuit.

Ook de eerste wedstrijd in de nacompetitie voor promotie naar de 1e Klasse tegen DOS '37,  ging vervolgens verloren. De Vriezenveners wonnen met 3-0 door te voetballen zoals zaterdag-eerste-klassers dat gewoonlijk doen: met doelgericht, fel en snel spel. De blauw-witten hadden hiertegen geen verweer; grote delen van de wedstrijd werden zij overlopen en konden hun frivole combinaties niet laten zien (wel heb ik Jamy drie weergaloze acties zien maken waarvan ik enorm heb genoten).

Er leek na de teleurstelling van de week ervoor een matheid over de ploeg te zijn neergedaald. Maar misschien kwam het ook doordat Gerard (knie) en Joep (beide liezen) niet fit waren. En Ugur vanwege zijn huwelijk helemaal niet mee kon spelen. En Stan en Tim geblesseerd moesten toekijken. (Ook uw verslaggever heeft door een 'blessure' helaas ook enkele wedstrijden moeten missen maar hij is weer hersteld.)

Voor Ronnie zit het er nu definitief op. Na zes jaar het doel te hebben verdedigd (En hoe?!!), hangt hij op 41-jarige leeftijd zijn voetbalschoenen aan de wilgen.

Alle spelers en staf, bedankt voor het geweldig mooie voetbal van dit seizoen. En voor 2024-2025 maar een heel klein beetje meer succes.

- Rob G

Laden...